Zdaniem finansisty Williamsa, który pracuje w Chinach od 1979 r., Państwu Środka nie grozi kryzys podobny do tego, który spotkał Południowo-Wschodnią Azję w 1997 r., ponieważ Chiny mają niewielki dług zagraniczny. Większość chińskich obligacji to papiery lokalne. W dodatku Chiny posiadają duże zagraniczne rezerwy, a rząd stopniowo i konsekwentnie wprowadza reformy systemu finansowego.

Można mówić o trzech podstawowych elementach chińskiej reformy bankowej. Po pierwsze rząd przedstawił agendę, zakładającą, że banki muszą do 2007 r. spełnić wymogi Światowej Organizacji Handlu, dotyczące wskaźników kapitalizacji i limitu złych kredytów. Na razie oczywiście nie wiadomo, czy banki będą w stanie sprostać na czas tym wymogom, jednak rząd wymusza na nich zdecydowane działanie. Stworzono także Chińską Komisję Nadzoru Bankowego. W ciągu minionych dwóch lat komisji tej, która przedtem była częścią Ludowego Banku Chin, udało się uzyskać niezależność. Wydała 127 nowych przepisów, narzucając między innymi międzynarodowe standardy dotyczące zarządzania ryzykiem w chińskich bankach.

Chińscy prawodawcy otworzyli również drogę dla zagranicznych inwestycji w sektorze finansowym, aby zyskać odpowiednie know how i doświadczenie. Na przykład Chiński Bank Budowlany, który wszedł na giełdę w październiku 2005 r., wybrał giełdę w Hongkongu, a nie lokalne parkiety. Chiny nie potrzebują pieniędzy - twierdzi Williams. Chińscy przywódcy szukają doświadczenia i inspiracji do zmian.

Na podstawie Knowledge@Wharton "Why china's banking sector isn't as weak as it might look - and other myths".